Welkom op het digitale dorpsplein van Mariaheide


Amorira 1Aanplakbiljet voor de vertoning van de film 'Armoria'. Let ook op de gescheiden voorstellingen voor vrouwen en mannen.Ergens in de jaren dertig van de vorige eeuw vond er een bijzondere voorstelling plaats in Maria-Heide. Dit blijkt uit een aanplakbiljet dat we in ons archief vonden. Een exacte datum staat er niet op, maar uit de tekst kunnen we wel een en ander opmaken. De film is tussen 1930 en 1933 gemaakt en zaal de Heidebloem, café de Mol dus, is gebouwd rond 1933. In 1936 viel 6 oktober op een dinsdag. Op het aanplakbiljet staat een dikke streep onder de zin: ’Film is van onbrandbaar materiaal!’ De achtergrond hiervan leest u verderop in dit artikel.

Missie-klankfilm Amorira was een godsdienstfilm. Hij diende vooral als propaganda voor de missie. Hij moest de Nederlanders het avontuurlijke aspect van het missionarisbestaan tonen. De film is geproduceerd door pater Simon Buis SVD, die al meer van dit soort films had gemaakt. Het Eye Filmmuseum bewaart alle oude films en heeft ook deze gedigitaliseerd.

   


 

 

 

 

 

Café de MolCafé 'De Heidebloem' van Driek de Mol.                   Het café, met bovenzaal, en het winkel-woonhuis zijn in 2011 afgebroken. Op deze plaats staan tegenwoordig de huizen met het adres Pastoor van Haarenstraat 28-28A-30 en 30A.  

Simon Buis (1892-1960) groeide op in een boerengezin te Medemblik. Simon besloot al jong om missionaris te worden en volgde zijn opleiding in Uden bij de missionarissen van Steyl, die een klooster hadden in Uden. Dit klooster stond in die tijd tegenover het latere Retraitehuis aan de Volkelseweg en is in augustus 1944 door de Duitsers opgeblazen. Op die plek is nu het sportpark van Uden. Tijdens zijn priesteropleiding werd Simon Buis in 1919 naar Flores in het toenmalige Nederlands-Indië gestuurd, om dienst te doen als Inspecteur van Onderwijs. In 1922 keerde hij terug om zijn priesteropleiding af te maken.

Simon Buis SVDPater Simon Buis SVDTerug in Nederland kreeg hij de opdracht om een film te monteren van de opnamen  die een Duitse cameraman had gemaakt. Deze eerste film was klaar in 1925 en trok volle zalen. Later maakte Buis meerdere films in Nederlands-Indië, waaronder dus Amorira, die in zaal De Heidebloem werd vertoond. Simon Buis werd later ook bekend omdat hij tijdens een verblijf in Amerika het volleybalspel leerde kennen. Hij heeft het vervolgens in Nederland geïntroduceerd.

Amorira

Een film over 'een wild stuk heidens leven bij de bamboe-bos-bewoners van Borado-Likowali'. Zo luidde de omschrijving van de film. Het verhaal gaat over een meisje dat moet trouwen met een jongen uit haar eigen dorp, maar ze heeft een geliefde in een ander dorp. Dit leidt tot oorlog tussen de twee dorpen. Een nieuwe missionaris probeert ze te verzoenen maar dat lukt pas als hij gewond raakt. Uiteindelijk kent het verhaal een goede afloop. De film duurt maar liefst ruim twee uur. Dat is op zich niet bijzonder, maar als je bedenkt dat er, ondanks de term ‘klankfilm’ geen gesproken geluid was, was dat toch een hele zit! Tussen de beelden door, verschijnt er af en toe een regel tekst op het scherm.

Amorira 2Amorira: een rolprent vol spanning en variatie!

Filmbrand

Tot slot een trieste gebeurtenis rond pater Simon Buis: de filmbrand in Hilversum. Op maandag 24 september 1934 draaide hij een van zijn nieuwe films: Ria Rago. Tijdens deze voorstelling zaten 146 meisjes in de zaal van een verenigingsgebouw. Op enig moment vloog door oververhitting de filmprojector in brand. De brand breidde zich razendsnel uit. Er vielen drie dodelijke slachtoffers en tientallen gewonden. Pater Buis werd als betrokkene door justitie aangeklaagd, maar werd uiteindelijk vrijgesproken.

Flimbrand Nieuwsblad van het Noorden 25 09 1934Bericht uit het Nieuwsblad van het Noorden over de filmbrand in 1934.

 

Wie de film Amorira wil bekijken, kan dat met de volgende link: https://digitalarchive.eyefilm.nl/Public/Collection/AccessLink/9e4181ae-d873-4964-a173-43aeadf2de58

Nieuw op deze site

11 005 6k 1.

Een klein dorp, maar wel het hart van Uden-Veghel, dat is Mariaheide. De meer dan 1600 inwoners leven er gemoedelijk met elkaar. Ooit was Mariaheide een kruispunt van spoorlijnen en hoofdwegen, nu is al dat verkeer verdwenen en zijn het vooral fietsers die Mariaheide doorkruisen. Ooit vormde 'stoplichten' het middelpunt van het dorp, nu zijn dat de mensen die van Mariaheide een bloeiende gemeenschap maken waar iedereen welkom is. Gastvrij en een bezoek meer dan waard: Mariaheide!

Back to top